Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex NIEKRASOV, ex KAISER.

TYP STATKU: pasażerski turbinowy żeglugi przybrzeżnej.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1905, Stettiner Maschinenbau A.G. Vulcan, Stettin [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 263.

     WYMIARY:

pojemność brutto 1912 BRT, pojemność netto 724 NRT, długość całkowita 96,30 m, długość między pionami 92,40 m, szerokość całkowita 11,70 m, zanurzenie 3,50 m.

     SILNIKI GŁÓWNE:

2 turbiny parowe typu Curtiss-AEG, moc łączna 5400 KM, producent: Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft, Frankfurt am Main [Niemcy];

     ↓

2 turbiny parowe typu Curtiss-AEG, moc łączna 3000 KM, rok produkcji 1922, producent: Bremer Maschinenbau A.G. Vulcan w Vegesack [Niemcy].

     KOTŁY PAROWE:

4 kotły wodnorurkowe opalane węglem, ciśnienie robocze 16 at, rok budowy 1904, producent: Stettiner Maschinenbau A.G. Vulcan, Stettin.

     ↓

4 kotły wodnorurkowe opalane olejem, ciśnienie robocze nieznane, rok budowy 1922, producent: Blohm und Voss A.G., Hamburg [Niemcy].

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowany o poprzecznym układzie wiązań, 4 pokłady stalowe częściowo kryte drewnem, pędniki: 2 śruby 4-płatowe, prędkość 20 węzłów, załoga 102 osoby, 1949 pasażerów, od 1922: 2 śruby 3-płatowe, prędkość 16 węzłów, załoga 61 osób, 900 pasażerów (w tym 150 kabinowych).

     ARMATOR:

Państwowa Szkoła Morska w Szczecinie.

     PORT MACIERZYSTY:

Szczecin.

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

RNTM, RBWG, DHNQ [Niemcy], SPEO [Polska].

     NUMER LLOYDS REGISTER:

5602463.

HISTORIA:

     Zbudowany w ówczesnej stoczni Vulcan w Stettin [Szczecin] dla armatora Nordsee-Linie Dampschiffahrt GmbH z Hamburga, nazwany „KAISER”. Wodowanie odbyło się w dniu 8 kwietnia 1905 r., a zdanie statku armatorowi 27 września 1905 r. Był to pierwszy „turbinowiec” we flocie handlowej Niemiec. Na pokład zabierał do 2000 pasażerów. Pływał z Hamburga na Helgoland i Sylt w rejsach przybrzeżnych. W jednym z jego rejsów uczestniczył cesarz Wilhelm II. Na wiosnę 1913 r. odbył rejs do Genui. W dniu 4 sierpnia 1914 r. został zmobilizowany i przebudowany na pomocniczy stawiacz min dla Kaiserliche Marine. Na pokład zabierał do 200 min. W 1916 r. jako okręt flagowy i baza Flotylli Patrolowców Jade-Weser w Wilhelmshafen. Pod koniec wojny „KAISER” został ciężko uszkodzony przez dryfującą minę. Po zakończonej wojnie w 1918 r. został w grudniu przejęty przez Brytyjczyków, ale nie był eksploatowany. W dniu 3 grudnia 1921 r. został zwrócony Niemcom, skierowany do stoczni Bremer Vulkan A.G. w Vegesack, gdzie przeszedł przebudowę. Wymieniono turbiny parowe i kotły, zlikwidowano jeden z kominów oraz przebudowano kabiny pasażerskie i wystrój wnętrz.

     Do eksploatacji wszedł w kwietniu 1923 r. Już w lipcu 1923 r. podczas rejsu zderzył się z brytyjskim statkiem „BELLEBRO” doznając poważnych uszkodzeń. Ze statku ewakuowano wówczas 1887 pasażerów, 1 pasażer zginął, a 4 było ciężko rannych. Odholowany do Bremy na remont i przebudowę. Do eksploatacji wszedł w 1925 r. Od 1934 r. armatorem statku został Seedienst Ostpreussen z Rostoku. Portem macierzystym statku został właśnie Rostock. Pływał na linii Rostock – Stettin – Zoppot – Danzig – Pillau. Podczas manewrów w Warnemünde 21.05.1937 zderzył się z holownikiem „STEINMETZ” – zginęły 2 osoby. W 1938 r. wcielony do Kriegsmarine jako hulk mieszkalny. Po wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. „KAISER” pływał jako stawiacz min, których zabierał 180 sztuk. Ponadto uzbrojono go w dwa działa kalibru 88 mm i dwa przeciwlotnicze kalibru 37 mm. Od 1943 r. jako jednostka doświadczalna. 30 stycznia 1945 r. „KAISER” odpłynął z Pillau [Pilawa], gdzie zaokrętował 2230 uchodźców, do Sassnitz, gdzie 1 lutego 1945 r. zostali wyokrętowani. Podczas pierwszego rejsu zawinął do Gotenhafen [Gdynia] po prowiant. Drugi rejs odbył się 8 lutego 1945 r. po zaokrętowaniu 2059 uchodźców w Nowym Porcie udał się również do Sassnitz, gdzie przybył 11 lutego, a następnego dnia uchodźcy zostali wyokrętowani. Trzeci rejs nie doszedł do skutku ze względu na awarię kotła. Na początku kwietnia 1945 r. wypłynął z Sassnitz do stoczni Seebeckwerft A.G. w Bremen w celu naprawy kotła i przebudowie na transportowiec rannych [Verwundeten Transportschiff]. Tam też z pokładu zszedł ostatni dowódca kpt. Bleit.

     Po zakończonej wojnie 22 sierpnia 1945 r. przejęty przez Brytyjczyków [Ministry of War Transport] i przeholowany do Hull. Nosił banderę brytyjską. W 1946 r. w ramach podziału floty niemieckiej przyznany ZSRR [Ministerstwo Morskogo Fłota], zmienił nazwę na „NIEKRASOV” i podniósł banderę Związku Radzieckiego. W kwietniu 1947 r. przejęty w Hull przez polskie Ministerstwo Żeglugi, podniósł polską banderę, nazwany „BENIOWSKI”. W Hull w stoczni Earle's Shipbuilding & Engineering Co. Ltd. przeszedł remont trwający do października 1947 r. Do Gdańska wypłynął ostatniego dnia października 1947 r. Po przybyciu skierowany do ówczesnej Stoczni Nr. 3 gdzie przeszedł kapitalny remont i adaptację na przybrzeżny statek pasażerski. W dniu 22 lipca 1948 r. przekazany Polskiej Żegludze Przybrzeżnej „Gryf” z portem macierzystym Szczecin. Przekazanie odbyło się w Sopocie gdzie statek zacumował przy molo w gali banderowej. Rejsy na trasie: Szczecin – Gdynia – Sopot. Jego pierwszym dowódcą został kpt. Jerzy Podwysocki. W 1949 r. armatorem statku została Żegluga Przybrzeżna w Szczecinie. Częste kłopoty z turbinami spowodowały, że w październiku 1949 r. „BENIOWSKI” został wycofany z eksploatacji. Rok później przekazany Szkole Jungów w Szczecinie jako obiekt stacjonarny. Pełnił funkcję internatu. W 1951 r. statek przejęła Państwowa Szkoła Morska w Szczecinie jako stacjonarny obiekt szkoleniowy. W 1954 r. odholowany do Stoczni Szczecińskiej w Szczecinie i złomowany.

© Opracował Waldemar Danielewicz / Darek Tustira – 01.05.2025/22.04.2026/03.05.2026