Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

TYP STATKU: lodołamacz czołowy typu L-1000.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1988, Stocznia „Ustka” w Ustce/Stocznia Remontowa „Nauta” w Gdyni.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 9/412.

     WYMIARY:

długość całkowita 33,37 m, długość kadłuba 33,13 m, szerokość całkowita 8,11 m, szerokość na wręgach 7,85 m, wysokość boczna 2,54 m, wysokość nierozbieralna 4,00 m, zanurzenie min. 1,70 m, zanurzenie maks. 2,01 m.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 silnik wysokoprężny typu Sulzer 6AL25D, 6-cylindrowy, moc 1060 KM/780 kW, średnica cylindra 250 mm, skok tłoka 300 mm, liczba obrotów silnika/pędnika 720/450 na minutę, rok produkcji 1988, numer fabryczny 111, producent: Zakłady Przemysłu Maszynowego „H. Cegielski”, Poznań.

     INNE DANE:

kadłub stalowy spawany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba nastawna 4-płatowa o średnicy 1600 mm, prędkość 24,4 km/h, załoga 6-8 osób, 21,5 t paliwa.

     ARMATOR:

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Szczecinie.

     PORT MACIERZYSTY:

Szczecin.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

Sz-I-100 [IŻŚr Szczecin], SZ-01-007 [UŻŚr Szczecin].

     NUMER ENI:

25100084.

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

SR2421, MMSI 261182421.

     NUMER PRS:

200071.

HISTORIA:

     Katastrofalna powódź na przełomie lat 1981/1982, na skutek zatorów lodowych oraz zaniedbań w dziedzinie gospodarki wodnej uwidoczniła niedostateczną liczbę lodołamaczy mogących stawić czoło żywiołowi. W wyniku analiz po powodzi postanowiono powiększyć liczbę lodołamaczy czołowych szczególnie na Środkowej i Dolnej Wiśle. Do opracowania dokumentacji przystąpiło Centrum Badawczo-Projektowe Żeglugi Śródlądowej „Navicentrum” we Wrocławiu pod kierownictwem mgr inż. J. Kamionki, który jest głównym projektantem omawianego lodołamacza. L-1000 projektowano głównie pod kątem działania na Dolnej Wiśle i Odrze, a także pracy powyżej stopnia wodnego we Włocławku. Duży ciężar kadłuba i moc miały ułatwić wyłamywanie rynny lodowej, rozbijanie zatorów i uwalnianie filarów mostowych od lodu. Na jednostkach tego typu zastosowano po raz pierwszy w budowie lodołamaczy wiślanych śrubę nastawną. Ważnym rozwiązaniem było też zastosowanie chłodzenia poszyciowego silnika głównego. Próby modelowe wykonała Politechnika Gdańska na jeziorze Jeziorak w Iławie.

     „ODYNIEC” jest dziewiątym, przedostatnim lodołamaczem z serii L-1000. Kadłub zbudowała Stocznia „Ustka” w Ustce, a prace wykończeniowe i wyposażenie wykonała Stocznia Remontowa „Nauta” w Gdyni. Przekazany w 1989 roku Przedsiębiorstwu Budownictwa Hydrotechnicznego „Odra 3” w Szczecinie, które w czerwcu 2000 r. przekształciło się w Sp. z o.o. Od 2009 r. w dyspozycji Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie. W 2013 r. przekazany RZGW Szczecin, który został armatorem statku. Nadal w eksploatacji.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 17.11.2016/19.04.2026