Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex LEGNICA, ex LIGNICA.

TYP STATKU: holownik parowy śrubowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: nieznane.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: nieznany.

     WYMIARY:

długość całkowita 17,24 m, długość między pionami 15,27 m, szerokość całkowita 4,93 m, wysokość boczna 3,40 m, zanurzenie 1,70 m, pojemność brutto 22 RT, pojemność netto 0 RT, nośność 22 t.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 maszyna parowa stojąca podwójnego rozprężania, 2-cylindrowa, moc 125 KM, średnice cylindrów 254/529 mm, skok tłoka 319 mm, producent: John Berg Werft, Delfzijl [Holandia].

     KOCIOŁ PAROWY:

1 kocioł szkocki, ciśnienie robocze 10,5 at, powierzchnia ogrzewalna 63 m², rok budowy 1921, numer fabryczny 4048, producent: Christiansen u. Meyer, Maschinen- und Dampfkesselfabrik, Eisen- und Metallgießerei oHG, Hamburg [Niemcy].

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowano-spawany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba, prędkość 7,5 węzła, załoga 5 osób.

     ARMATOR:

P.P. Szczecińska Stocznia Rzeczna w Szczecinie.

     PORT MACIERZYSTY:

Szczecin.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

Sz-I-118 [IŻŚr Szczecin].

     NUMER PRS:

23205.

HISTORIA:

     Nieznane są losy tego holownika do 1945 r. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że został sprowadzony na Odrę po zdobyciu przez Niemców Holandii. Wrak wydobyto w 1945 roku koło Głogowa, wyremontowany w Stoczni Rzecznej w Głogowie wszedł do ruchu pod koniec 1945 roku pod nazwą „LIGNICA” [tak wówczas nazywano dzisiejszą Legnicę]. Armatorem statku był Komisariat Żeglugi na Odrze w Gliwicach. W 1946 roku zmieniono nazwę na „LEGNICA”, a armatorem została Polska Żegluga na Odrze Sp. z o.o. we Wrocławiu. Od 1948 roku w Państwowej Żegludze na Odrze we Wrocławiu, a rok później w Polskiej Żegludze Śródlądowej we Wrocławiu. W 1956 roku holownik przebudowano we Wrocławskiej Stoczni Rzecznej, a po remoncie skierowano go do Ekspozytury Rejonowej w Szczecinie. W połowie 1957 roku przekazany P.P. Żegluga Szczecińska w Szczecinie, gdzie zmienił nazwę na „MIŁÓW”. Pływał do 1973 roku, po czym wycofano go. Trzy lata później kadłub przekazano Szczecińskiej Stoczni Remontowej w Szczecinie. Ta złomowała część kadłuba zostawiając tylko sekcję z kotłownią. Ustawiona na lądzie służyła jako kotłownia centralnego ogrzewania do 1982 roku. Rok później złomowano całą sekcję.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 24.07.2021/20.09.2026