Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex ADAM, ex KURT, ex CARL.

TYP STATKU: holownik portowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1900, August Saubel, Frauendorf [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: nieznany.

     WYMIARY:

długość całkowita 14,44 m, długość na linii wodnej 13,75 m, szerokość 2,83 m, zanurzenie 1,60 m, pojemność brutto 17 RT, pojemność netto 4 RT.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 maszyna parowa podwójnego rozprężania, 2-cylindrowa, moc 40 KM, średnice cylindrów 175/290 mm, skok tłoka 210 mm, rok budowy 1898, numer fabryczny 1784, producent: F. Schichau, Maschinen- & Lokomotivfabrik, Schiffswerft & Eisengiesserei GmbH, Elbing [Niemcy].

     KOCIOŁ PAROWY:

1 kocioł – brak informacji;

     ↓

1 kocioł szkocki, ciśnienie robocze 12 at, rok budowy 1957, producent: V.E.B. Dampfkesselbau Uebigau, Dresden.

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowano-spawany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba, prędkość 6 węzłów, załoga 5 osób.

     ARMATOR:

Szczecińska Stocznia Remontowa, Szczecin.

     PORT MACIERZYSTY:

Szczecin.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

706 [BSR Stettin], 64 [BSR Gollnow], 149 [BSR Spandau], 1691 [BSR Stettin], 218 [BSR Pölitz], 1077 [BSR Danzig].

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

SOIA.

HISTORIA:

     Zbudowany w 1900 roku dla Heinricha Lüdtke z miejscowości Gollnow [dz. Goleniów, dzielnica Szczecina], nazwany „CARL”. Portem macierzystym został Stettin [dz. Szczecin]. W tym samym roku odsprzedany Maxowi Wolffowi z Schwabach bez zmiany nazwy, moc maszyny parowej oceniano na 80 KM. Dwa lata później „CARL” trafia do Maxa Friedricha i Hermana Siewierta ze Schwantewitz, gdzie pływa do 1916 r. W grudniu 1916 roku holownik zostaje nabyty przez Franza Schwegbecka też ze Schwantewitz, gdzie zmieniono mu nazwę na „KURT”. W czerwcu 1918 r. nabyty przez firmę Transport u. Schleppschiffahrt Bruno Stillert ze Stettin [Szczecin]. W styczniu 1943 r. trafia do Danzig [Gdańsk] do armatora Ernsta Wunderlicha. Zatopiony w marcu 1945 r. w Gdańsku na Martwej Wiśle w pobliżu dawnej stoczni braci Wojan.

     Podniesiony z dna w październiku 1945 r. stał się początkowo własnością Głównego Urzędu Morskiego z Gdańska, a potem Zjednoczenia Stoczni Polskich. Remont przeprowadzono w ówczesnej Stoczni Nr 4 w Gdańsku, po zakończeniu prac remontowych ZSP proponowało przekazać holownik firmie Węglobok, ostatecznie trafił do Stoczni Nr 4 w Gdańsku [dz. Baza PRCiP], gdzie otrzymał nazwę „ADAM”. Po likwidacji Stoczni Nr 4 w 1947 r. holownik trafił do Szczecina do Stoczni Szczecińskiej. Od 1950 r. w Wydziale Remontu Statków Stoczni Szczecińskiej. W 1952 r. „ADAMA” przejęła Szczecińska Stocznia Remontowa zmieniając mu nazwę na „MACIEK”. W 1958 r. holownik przeszedł gruntowny remont połączony z wymianą kotła parowego. Ostatecznie wycofany w 1964 r. i złomowany rok później.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 19.06.2025/04.09.2026