Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex S 710-715.

TYP STATKU: pasażerski motorowy żeglugi przybrzeżnej.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1944 i 1947/48, Danziger Waggonfabrik A.G., Danzig, przebudowa: Stocznia Nr 3 w Gdańsku.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: nieznany.

     WYMIARY:

długość całkowita 34,04 m, długość między pionami 33,34 m, szerokość całkowita 5,08 m, wysokość boczna 2,61 m, zanurzenie 1,90 m, pojemność brutto 115 RT, pojemność netto 60 RT.

     SILNIKI GŁÓWNE:

2 silniki wysokoprężne typu 4ZM84V, 2-suwowe, 4-cylindrowe, moc 2 x 140 KM, rok produkcji 1943, numery fabryczne 1294 i 1295, producent: Löbersdorfer Maschinenfabrik, Wien [Austria].

     INNE DANE:

materiał: dno: drewno, burty: drewno, pokład: drewno, szkielet: stal, pędnik: 1 śruba, prędkość 10 węzłów, załoga 6 osób, 162 pasażerów.

     ARMATOR:

P.P. Żegluga Gdańska, Gdańsk.

     PORT MACIERZYSTY:

Gdańsk.

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

SOCE.

     NUMER PRS:

12017.

HISTORIA:

     W 1944 roku Kriegsmarine zleciła ówczesnej Danziger Waggonfabrik A.G. w Danzig [Gdańsk] budowę sześciu ścigaczy [Schnellboote], dla których przewidziano nazwy od „S 710” do „S 715”. Kadłuby okrętów były konstrukcji mieszanej. Szkielet stalowy, natomiast poszycie burt i nadbudówki drewniane. Kiedy wojna dobiegła końca i zdobyty przez wojska radzieckie zakład został przez nich przekazany władzom polskim w czerwcu 1945 roku, na dawnym terenie fabryki wagonów powstała Stocznia Nr 3. Na jej terenie odnaleziono nieukończony kadłub ścigacza. Umowa z aliantami mówiła, że zdobytych niegotowych niemieckich okrętów wojennych nie wolno było kończyć na potrzeby militarne. Miały one ulec zniszczeniu lub zostać przebudowane na jednostki cywilne. Po przekazaniu kadłuba Polskiej Żegludze Przybrzeżnej na Bałtyku „Gryf” w Szczecinie postanowiono przebudować nieukończony ścigacz na przybrzeżny statek pasażerski. Prace wznowiono w 1947 roku. Statek, któremu nadano nazwę „JULIA” był gotowy do wodowania w kwietniu 1948 roku. Tuż przed uroczystością podczas zwiedzania statku do niezabezpieczonego luku wpadł dyrektor Zjednoczenia Stoczni Polskich doznając potłuczeń. Samo wodowanie „JULII” na wózkach slipu było niefortunne, mianowicie kadłub oparł się o krawędzie slipu i nie udało się go zwodować, ponieważ był dłuższy niż sam slip. Dopiero ścięcie wspomnianych krawędzi spowodowało, że statek zjechał na wodę.

     „JULIĘ” do eksploatacji wprowadzono w dniu 1 maja 1948 roku na trasie Szczecin – Świnoujście. Początkowo na pokład zabierano 250 pasażerów. W kwietniu 1949 roku „JULIA” została przejęta przez Żeglugę Przybrzeżną w Szczecinie. Natomiast w sierpniu 1951 roku statek przekazano Żegludze Przybrzeżnej w Gdańsku, która skierowała go na trasę Gdańsk – Sopot – Jastarnia. W 1954 roku „JULIA” zostaje przebudowana, zmieniono między innymi sterówkę, co poprawiło widoczność sternikowi. Zmniejszono za to liczbę pasażerów do 162 osób. Po remoncie jednostką zarządza nowy armator – Polska Żegluga Przybrzeżna w Gdańsku, dzieje się tak do końca 1955 roku, kiedy statek przekazano Przedsiębiorstwu Państwowemu Bydgoska Żegluga na Wiśle w Bydgoszczy. „JULIA” pływała do Gdyni, Sopotu i Helu przez cały sezon 1956 roku. W styczniu 1957 roku „JULIA” trafia do nowopowstałego przedsiębiorstwa Żegluga Gdańska w Gdańsku. Eksploatowana do wrześniu 1959 roku i rozebrana w roku 1961.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 11.03.2021/28.08.2026