Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

TYP STATKU: holownik motorowy typu HR-150.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1964, Krakowska Stocznia Rzeczna w Krakowie.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 121.

     WYMIARY:

długość całkowita 18,70 m, długość kadłuba 18,56 m, szerokość 3,80 m, wysokość boczna 1,30 m, wysokość nierozbieralna 3,00 m, zanurzenie 0,60 m, nośność 6 t.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 silnik wysokoprężny typu 3D6, 6-cylindrowy, moc 150 KM/110 kW, średnica cylindra 150 mm, skok tłoka 180 mm, liczba obrotów silnika/pędnika 1500/500 na minutę, rok produkcji 1953, numer fabryczny 0733, producent: ZSRR.

     INNE DANE:

kadłub stalowy spawany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędniki: 2 śruby w dyszach Korta, prędkość 13 km/h, załoga 3 osoby.

     ARMATOR:

P.P.U.H. Piomar – P. Banaś, Bydgoszcz.

     PORT MACIERZYSTY:

Bydgoszcz.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

421 [RDW Bydgoszcz], Bg-I-73 [IŻŚr Bydgoszcz].

     NUMER PRS:

23157 → 230157.

HISTORIA:

     Zbudowany w 1964 r. w Krakowskiej Stoczni Rzecznej w Krakowie jako holownik z serii typu HR-150, dla P.P. Żegluga Bydgoska, otrzymał nazwę „TUŃCZYK”. Napęd statku stanowi silnik produkcji ówczesnego Związku Radzieckiego o mocy 150 KM. Jako pędnik zastosowano dwie śruby napędowe pracujące w tych samych kierunkach. Wał napędowy, na którym zamocowana była druga śruba napędowa, poruszany był za pomocą pasów klinowych z wału głównego. W 1993 r. sprzedany do Zespołu Szkół Żeglugi Śródlądowej w Nakle nad Notecią. Pod koniec 1998 r. trafił w prywatne ręce. Złomowany w Nakle na przełomie 2002/2003 r.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 02.12.2024/05.08.2026