Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex KOŚCIUSZKO, ex WARTHE lub NETZE, ex HINDENBURG.

TYP STATKU: pasażerski motorowy .

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1925/26, Schuld, Stralsund [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 479.

     WYMIARY:

długość całkowita 22,00 m, długość między pionami 20,00 m, szerokość 4,20 m, wysokość boczna 1,45 m, zanurzenie 0,85 m.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 silnik wysokoprężny typu Deutz, 3-cylindrowy, moc 40 KM, producent: Gasmotoren-Fabrik Deutz A.G., Köln [Niemcy].

     1952 ↓

1 silnik wysokoprężny typu Bolinder, 2-suwowy, 2-cylindrowy, moc 50 KM, liczba obrotów silnika 800/min., rok produkcji 1950, numer fabryczny 40832/33, producent: J. & C. G. Bolinders Mekaniska Verkstad A/B, Stockholm [Szwecja].

     197_ ↓

1 silnik wysokoprężny typu SW400/M2, 6-cylindrowy, moc 90 KM, średnica cylindra 107 mm, skok tłoka 121 mm, liczba obrotów silnika 2100/min., rok produkcji 1978, producent: Wytwórnia Silników Wysokoprężnych w Andrychowie/Puckie Zakłady Mechaniczne w Pucku.

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba, prędkość km/h, załoga 3 osoby, 100 pasażerów.

     ARMATOR:

Ośrodek Sportu i Rekreacji, Witkowo.

     PORT MACIERZYSTY:

Skorzęcin.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

114 [RDW Poznań].

     NUMER PRS:

63019 → 630019.

HISTORIA:

     Zbudowany w latach 1925/26 na zamówienie Magistraat Stadt Neustettin [dz. Szczecinek], pływał po jeziorze Streitzig–See [od 1949 r. jez. Trzeciecko] pod nazwą „HINDENBURG”, głównie na Wyspę Mysią [Mause Insel], gdzie mieściła się restauracja Hugo Schumachera – ulubione miejsce wypoczynku ówczesnych mieszkańców miasta. W 1942 r. statek został zakupiony przez Posener Straβenbahn A.G., Posen [Poznań], mógł nosić jedną z dwóch nazw: WARTHE lub NETZE. Po zakupie statek został skierowany do stoczni w Plauen celem przebudowy i przystosowania silnika głównego na gaz generatorowy (antracytowy?). Prace się przeciągnęły do 1943 r. Statek pływał w Poznaniu z przystani przy ul. Mostowej u wylotu ul. Woźnej do Starołęki do mostu kolejowego na Starołęce. Celem kursowania statków był dowóz pracowników do zakładów przemysłowych w Starołęce, po drodze statki zatrzymywały się przy fabryce Hönschta [późniejszy Oddział W5 ZPM Cegielski] oraz przy fabryce proszku i mydła Tukan oraz fabryce opon. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach zatonęły. Nie wiadomo, kto i kiedy statki wydobył.

     W każdym bądź razie pierwsze wzmianki pochodzą z 1949 r., kiedy to pod nazwą „KOŚCIUSZKO” pływa jako tramwaj wodny. W 1950 r. statek przekazano Lidze Przyjaciół Żołnierza w Poznaniu, która po remoncie jednostki eksploatowała go w rejsach wycieczkowych do Puszczykowa w dni wolne od pracy. W 1962 r. „KOŚCIUSZKĘ” przejęła Liga Obrony Kraju w Poznaniu powstała w wyniku likwidacji LPŻ. Nowy właściciel w 1963 roku zmienił nazwę na „LECH”. Pływał w Powidzu na tamtejszym jeziorze. We wrześniu 1964 r. „LECH” został przewieziony do Skorzęcina, gdzie eksploatowany był w rejsach wycieczkowych cztery razy dziennie. Oraz, w wypadku chętnych, planowany był rejs nocny. W 1978 r. statek przejmuje Ośrodek Sportu i Rekreacji w Witkowie. Na początku lat dziewięćdziesiątych XX w. „LECH” zostaje wycofany na skutek wysychania jeziora, woda opadła o około 50 cm. Sprzedany osobie prywatnej i przebudowany na restaurację. W 2003 r. statek istniał, ale był w stanie kompletnej ruiny.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 31.07.2026