Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex MOUNT EVEREST, ex CORONA.

TYP STATKU: pogłębiarka ssąco-nasiębierna samobieżna.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1954, N.V. Scheepswerven v/h Gebr. Bodewes, Martenshoek [Holandia].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 404.

     WYMIARY:

długość całkowita 60,20 m, długość rejestrowa 57,33 m, szerokość całkowita 9,24 m, wysokość boczna 3,60 m, zanurzenie 3,14 m, pojemność brutto 499 RT, pojemność netto 343 RT, nośność 875 ton.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 silnik wysokoprężny typu 8ED, 8-cylindrowy, moc 500 KM/368 kW, średnica cylindra 290 mm, skok tłoka 450 mm, liczba obrotów silnika/pędnika 320/320 na minutę, numer fabryczny 10182, producent: N.V. Appingedammer Bronsmotorenfabriek, Appingdeam [Holandia].

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowano-spawany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba, prędkość 10 węzłów, załoga 9 osób, wydajność 380 m³/h, głębokość czerpania 5-16 m.

     ARMATOR:

Przedsiębiorstwo Robót Czerpalnych i Podwodnych w Gdańsku.

     PORT MACIERZYSTY:

Gdańsk.

     NUMER IMO:

5242897.

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

PGBG [Holandia], DDEO [Niemcy], brak [Polska].

     NUMER PRS:

510033.

HISTORIA:

     Zbudowany w 1954 r. (wodowany 18.03.1954, ukończony 04.05.1954) w Holandii jako statek towarowy [drobnicowiec] dla Pieter de Wit & Christian Bakker z Groningen. Początkowo nazwany „CORONA”, ale zwodowany już jako „MOUNT EVEREST”. Operatorem statku był Carebekc N.V. z Groningen. Sygnał wywoławczy PGBG. Statek wyposażony był w 2 maszty i 3 żurawie o udźwigu 3 ton. 02.04.1964 podczas rejsu z ładunkiem blachy do Nykøping w cieśninie Guldborgsund silny wiatr zepchnął go na mieliznę. W sierpniu 1971 r. przebudowa na pogłębiarkę ssąco-nasierbną. Armatorem statku byli Meyer & Dolls, Jade Sand & Kies z Varel. Bandera niemiecka. Sygnał wywoławczy DDEO.

     W 1974 r. nabyty przez Polskę, przekazany Przedsiębiorstwu Robót Podwodnych i Czerpalnych w Gdańsku, nazwany „MEDUZA”. Eksploatowany do 1980 r., po czym wycofany. Przekazany na złom do Centrali Złomowej w Gdańsku, tam rozpoczęto złomowanie w maju 1985 r. Spora część wraku zatonęła w Martwej Wiśle koło mostu kolejowego. Był doskonale widoczny przy niskim stanie wody do 2018 r. Spenetrowany przez nurków Centralnego Muzeum Morskiego w Gdańsku, którzy ocenili stan wraku. Wydobyty częściami w latach 2018-19. Wydobyty silnik główny i pomocniczy przekazano do skansenu w Kołobrzegu.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 06.12.2025