Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

NASTĘPNE NAZWY: WILLEM BARENDS.

TYP STATKU: lodołamacz czołowy typu L-500.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 05.1961, Gdyńska Stocznia Remontowa w Gdyni.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 208.

     WYMIARY:

długość całkowita 35,50 m, długość na linii wodnej 33,00 m, szerokość całkowita 8,00 m, wysokość boczna 2,50 m, zanurzenie 1,55 m, wyporność 172 t.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 silnik wysokoprężny typu RV6M-545, 6-cylindrowy, moc 500 KM/368 kW, średnica cylindra 320 mm, skok tłoka 450 mm, liczba obrotów silnika/pędnika 350/350 na minutę, rok produkcji 1959, numer fabryczny 2589579-584, producent: Klöckner-Humboldt-Deutz A.G., Köln [Niemcy].

     INNE DANE:

kadłub stalowy spawany, pokład stalowy, pędnik: 1 śruba, prędkość 19 km/h, załoga 5-7 osób.

     ARMATOR:

Przedsiębiorstwo Budownictwa Wodnego w Warszawie, Oddział Płock.

     PORT MACIERZYSTY:

Płock.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

706 [RDW Tczew], Sz-I-15 [IŻŚr Szczecin], Wa-I-139 [IŻŚr Warszawa].

     NUMER PRS:

20030 → 200030.

HISTORIA:

     W 1956 r. Centralny Zarząd Dróg Wód Śródlądowych w Warszawie zlecił opracowanie dokumentacji technicznej lodołamacza czołowego, który musiał spełniać następujące warunki:
  1. wyporność – 150-200 t,
  2. napęd spalinowy,
  3. prędkość – 19 km/godz.,
  4. zanurzenie – 1,55 m,
  5. uciąg wsteczny – 3,5 T, pozwalający na łatwe wycofanie się z rozbijanego pola lodowego, jak i samodzielne zejście z tafli lodowej, gdy ta nie załamie się pod jego ciężarem.
Ponadto w okresie letnim lodołamacz miał być wykorzystywany jako holownik. Dokumentację opracowało Biuro Konstrukcyjne Taboru Morskiego w Gdańsku przy udziale Politechniki Gdańskiej. Głównym autorami projektu był mgr inż. E. Filipowicz.

     Po sprawdzeniu przyjętych założeń poprzez doświadczenia modelowe, Centralny Zarząd Dróg Wodnych Śródlądowych – Zarząd Inwestycji Bugobudowa zlecił 26 lutego 1958 roku budowę lodołamaczy Gdyńskiej Stoczni Remontowej w Gdyni, która w maju 1960 r. położyła stępkę pod pierwszy polskiej konstrukcji lodołamacz czołowy. Otrzymał on nazwę „ROSOMAK”, przeznaczony był na Dolną Odrę, lecz przedtem miał przejść próby i testy na Dolnej Wiśle, dlatego też 15 lutego 1961 r. przekazany został Rejonowi Dróg Wodnych w Tczewie z portem macierzystym Przegalina. Od 1963 r. w Okręgowym Zarządzie Wodnym [O.Z.W.] Tczew. Rok później ostatecznie trafił do Szczecina do tamtejszego O.Z.W. Po wybudowaniu zapory we Włocławku w 1968 r. i powstaniu Zalewu Włocławskiego zaszła potrzeba zabezpieczenia lodowego tamtego rejonu, w tym celu w 1969 r. „ROSOMAK” skierowany został do Płocka do OZW w Warszawie, Baza Taboru w Płocku. Od 1974 r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa Wodnego w Warszawie, Oddział w Płocku, gdzie pływał do 1998 r. Dwa lata później sprzedany do Holandii. Tam przebudowany na holownik/pchacz, nazwany został „WILLEM BARENDS”. Używany również jako statek mieszkalny w Haarlemie. W 2010 r. złomowany.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 11.03.2024/08.06.2026