Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex ADLER, ex SIENKIEWICZ, ex ALLER, ex ALLER I.

TYP STATKU: holownik parowy bocznokołowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1901, Dresdener Maschinenfabrik u. Schiffswerft A.G., Dresden-Neustadt [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 409.

     WYMIARY:

1923:
długość całkowita 31,50 m, szerokość kadłuba 4,85 m, szerokość całkowita 8,30 m, zanurzenie 0,65 m, wyporność: 87 t; 1953:
długość całkowita 43,80 m, długość między pionami 42,60 m, szerokość kadłuba 4,82 m, szerokość całkowita 9,50 m, wysokość burt 1,90 m, wysokość całkowita 4,50 m, zanurzenie 0,85 m.

     SILNIKI GŁÓWNE:

1 maszyna parowa stojąca podwójnego rozprężania, 2-cylindrowa, moc 100 KM, producent nieznany.

     KOCIOŁ PAROWY:

1 kocioł – brak informacji.

     INNE DANE:

materiał: dno: stal, burty: stal, pokład: drewno, kadłub nitowany o poprzecznym układzie wiązań, pędniki: boczne stalowe koła łopatkowe siedmioszuflowe, załoga 8 osób.

     ARMATOR:

Okręgowy Zarząd Wodny we Warszawie.

     PORT MACIERZYSTY:

Warszawa.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

Wa-185 [RDW Warszawa].

HISTORIA:

     Zbudowany w 1901 r. w Dreźnie pod nazwą „ALLER I” dla Celler Schleppschiffahrt-Gesellschaft w Celler. Około 1912 r. wiadomo, że właścicielem holownika o nazwie „ALLER” był A. Weselowski z Danzig [Gdańsk]. W 1917 roku statek został wcielony do Chefs des Feldeisenbahnwesenes Schiffahrtsgruppe Ost Abt. Danzig. W sierpniu 1919 roku został wydzierżawiony za pośrednictwem Amerykańskiej Misji Żywieniowej w Gdańsku przez Ministerstwo Aprowizacji. Holował barki z towarami żywnościowymi do ówczesnej polskiej granicy z Niemcami w Silnie. Tam 15 września 1919 roku nielegalnie przekroczył granicę i jego właściciel poprosił Ministerstwo Aprowizacji o przerejestrowanie pod polską banderę.

     W 1920 roku nazwany „SIENKIEWICZ”. Rok później odkupiony przez Ministerstwo Robót Publicznych i przekazany do Okręgowej Dyrekcji Regulacji Dróg Żeglownych w Warszawie. Od 1924 roku w Dyrekcji Dróg Wodnych w Warszawie, zatrudniony jako holownik inspekcyjno-objazdowy. W latach trzydziestych XX w. podłużony, pływał w Państwowym Zarządzie Wodnym w Warszawie. W latach okupacji hitlerowskiej nazywał się „ADLER” i pływał nadal w administracji wodnej. Zatopiony pod koniec wojny został wydobyty i odbudowany w Toruniu, wrócił do nazwy „SIENKIEWICZ”. Już po odbudowie w kwietniu 1945 r. został siłą zabrany przez IV Oddział Transportu Wojennego Armii Czerwonej w Bydgoszczy i skierowany do ówczesnego ZSRR. Na skutek interwencji Komisarza Żeglugi inż. Szczyt-Niemirowicza u gen. Szczepiennikowa, naczelnika Centralnego Zarządu Wojskowej Komisji Transportu Wojennego Armii Czerwonej, został zwolniony z rekwizycji w Małkini we wrześniu 1945 r.

     Pływał do 1948 roku w Państwowym Zarządzie Wodnym w Warszawie, następnie w Dyrekcji Dróg Wodnych w Warszawie, a od 1951 roku w Rejonie Dróg Wodnych w Warszawie. Zatrudniony przy odbudowie budowli regulacyjnych. Od 1963 roku w Okręgowym Zarządzie Wodnym w Warszawie. Wycofany w 1969 roku. W 1974 roku odstąpiony na przystań Klubowi Żeglarskiemu AZS w Zegrzu Południowym, pozbawiony tamborów i nadbudówek został zabudowany na klub. Stoi tam do dziś.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 18.02.2007/28.02.2026