Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex COURIER, ex COURBIERE, ex MARIE, ex WILHELM, ex SCHMEIL & FRIEDRICH IV.

NASTĘPNE NAZWY: CHARLOTTE.

TYP STATKU: holownik parowy śrubowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1892, Christian Jürgens, Hamburg [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: nieznany.

     WYMIARY:

długość całkowita 26,88 m, szerokość 5,31 m, zanurzenie min. 0,85 m, zanurzenie maks. 1,03 m.

     SILNIKI GŁÓWNE:

2 maszyny parowe podwójnego rozprężania, 2-cylindrowe, moc łączna 124 KM, producent nieznany.

     KOCIOŁ PAROWY:

1 kocioł, ciśnienie robocze 12 at, producent nieznany.

     INNE DANE:

kadłub stalowy nitowany o poprzecznym układzie wiązań, pokład stalowy, pędniki: 2 śruby, prędkość 15 km/h, załoga 5 osób.

     ARMATOR:

Siegfried Klotz, Bromberg [Bydgoszcz].

     PORT MACIERZYSTY:

Bromberg.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

1631 [FSR Hamburg], 37 [BSR Spandau], 439 [BSR Thorn], 47 [BSR Graudenz], 1320 [PZW Bydgoszcz].

HISTORIA:

     Zbudowany jako holownik parowy dwuśrubowy dla firmy Schmiel und Friedrich z Hamburga. Pływał pod nazwą „SCHMIEL & FRIEDRICH IV”. W styczniu 1898 roku trafia do Spandau, jego armatorem zostaje Franz Fermum, który zmienia nazwę na „WILHELM”. W maju 1903 roku holownik trafia na Wisłę do Thorn [Toruń], gdzie pod nazwą „MARIE” pływa u Felixa Urbańskiego. W 1912 roku, a konkretnie w styczniu holownik zakupił Richard Schultz z Graudenz [Grudziądz]. Eksploatowany był pod nazwą „COURBIERE” [dowódca twierdzy Graudenz, który odznaczył się podczas obrony twierdzy przed wojskami napoleońskimi].

     W lutym 1920 roku statek podniósł polską banderę, jego portem macierzystym pozostał Grudziądz. W 1925 roku właściciel zmienia nazwę na „COURIER” pod wpływem artykułów w prasie polskiej. W 1936 roku jednostka trafiła do Bydgoszczy, Ryszard Schultz sprzedał ją Zygfrydowi Klotzowi. Ten zmienił nazwę na polsko brzmiącą „KURJER”. Dwa lata później holownik był czarterowany przez Polską Żeglugę Śródlądową „Nawigacja” Sp. z o.o. z Bydgoszczy. W październiku 1939 r. statek jako mienie po polskie został zajęty przez niemiecki Komissarischen Verwalter der Haupttreuhandstelle Ost für die Binnenschiffahrt des Weichselstromgebietes, Danzig i w czerwcu 1940 roku przekazany w czarter Bromberger Schleppschiffahrt A.G., Bromberg [Bydgoszcz], gdzie zmienił nazwę na „CHARLOTTE”. We wrześniu 1941 roku statek odzyskał Siegfried Klotz, który eksploatował go bez zmiany nazwy. W 1945 roku holownik został zatopiony na Wiśle, wrak znajduje się 3 km poniżej mostu drogowego w Świeciu po lewej stronie rzeki.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 13.05.2024