Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex UWE.

TYP STATKU: holownik motorowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1944-1950, Weichselwerft Hellmut Wulf, Schulitz [dz. Solec Kujawski], dokończenie: Płocka Stocznia Rzeczna w Płocku.

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: nieznany.

     WYMIARY:

długość całkowita 27,78 m, długość między pionami 25,15 m, szerokość całkowita 5,25 m, wysokość burt 1,22 m, zanurzenie 0,90 m, nośność 17 t.

     SILNIKI GŁÓWNE:

2 silniki wysokoprężne nieznanego typu, moc łączna 600 KM/442 kW, producent: Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg A.G. [Niemcy].

     ↓

2 silniki wysokoprężne nieznanego typu, moc 2 x 110 KM/81 kW, producent: Gray Marine Motor Company, Detroit [USA].

     ↓

2 silniki wysokoprężne typu Wola DM-150, 6-cylindrowe, moc 2 x 150 KM/110 kW, średnica cylindra 150 mm, skok tłoka 180 mm, liczba obrotów silnika/pędnika 1500/500 na minutę, rok produkcji 1961, numery fabryczne 3302 i 3276, producent: Zakłady Mechaniczne im. M. Nowotki w Warszawie.

     INNE DANE:

materiał: dno: stal, burty: stal, pokład: stal, kadłub nitowano-spawany o poprzecznym układzie wiązań, pędniki: 2 śruby, załoga 4 osoby.

     ARMATOR:

Kolejowy Klub Wodny w Warszawie.

     PORT MACIERZYSTY:

Warszawa.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

646 [RDW Tczew], 356 [RDW Warszawa], Wa-I-44 [IŻŚr Warszawa].

     NUMER PRS:

13050 → 130050.

HISTORIA:

     Budowę tego statku jako holownika rozpoczęto w 1944 roku w stoczni Weichselwerft Hellmut Wulff w Solcu Kujawskim pod nazwą „UWE”. W chwili zakończenia wojny w maju 1945 roku nieukończony kadłub pozostał na pochylni. Po przejęciu stoczni przez władze polskie komisja stwierdziła, że holownik ten wraz z wszystkimi urządzeniami jest ukończony w 85%. Po pozytywnym zaopiniowaniu przez wspomnianą komisję budowę miała dokończyć Państwowa Stocznia w Solcu Kujawskim, jednak likwidacja stoczni w 1946 roku spowodowała, że kadłub przeholowano do Płocka, gdzie ukończono budowę dopiero w 1950 roku jako statek holowniczo-pasażerski. Co ciekawe budowany holownik miał cztery śruby napędzane dwoma silnikami firmy MAN o mocy 300 KM każdy. Jednak w czasie przebudowy wstawiono dwa silniki dwusuwowe produkcji USA Gray Marine, każdy z nich napędzał jedną śrubę.

     Nazwany „BRANIEWO” przydzielony został Państwowej Żegludze Śródlądowej we Wrocławiu Ekspozytura Gdańsk-Gdynia. W sezonie wiosenno-letnim wykorzystywany był jako statek pasażerski. Zabierał 50 osób i pływał na regularnej linii Gdańsk – Nowy Dwór Gdański – Gdańsk wożąc głównie rolników ze swoimi wyrobami na targ do Gdańska, a potem z Gdańska do Nowego Dworu Gdańskiego. Po sezonie używany był jako holownik. W 1951 roku „BRANIEWO” wchodzi w skład nowopowstałego P.P. Żegluga na Wiśle w Warszawie Ekspozytura Rejonowa w Gdańsku. Jego zatrudnienie nie zmienia się. W lipcu 1954 roku statek przejmuje nowo powołana Bydgoska Żegluga na Wiśle w Bydgoszczy Ekspozytura Gdańsk-Gdynia. „BRANIEWO” nadal pływa do Nowego Dworu Gdańskiego i Elbląga. W styczniu 1957 roku po raz kolejny zmienia armatora – tym razem przejęty został przez P.P. Żegluga Gdańska w Gdańsku. Pływa jako statek wycieczkowy po porcie gdańskim oraz z Gdańska do Rybiny.

      W 1962 roku „BRANIEWO” uległ awarii silników i został wycofany, niesprawny statek przejęła Warszawska Żegluga na Wiśle w Warszawie. Przeprowadzony na holu holownika „GOPŁO” dotarł do Bazy Remontowej w Płocku, gdzie przywrócono mu charakter holownika. Wstawiono mu nowe silniki produkcji krajowej o mocy 300 KM. Do eksploatacji wszedł w 1965 roku, pływał już w barwach P.P. Żegluga Warszawska w Warszawie do 1977 roku. Po wycofaniu został przekazany do Kolejowego Klubu Wodnego w Warszawie. Stacjonował w Jachrance na Jeziorze Zegrzyńskim. Złomowany został w 1994 roku.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 22.06.2025/05.03.2026