Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex DĘBLIN, ex C.W. II.

TYP STATKU: holownik parowy tylnokołowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1890, Stettiner Maschinenbau Anstalt u. Schiffbauwertf A.G. vorm. Möller u. Holberg A.G.,Grabow b. Stettin. [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 362.

     WYMIARY:

długość całkowita 50,00 m, długość między pionami 49,50 m, szerokość całkowita 6,70 m, wysokość burt 2,05 m, zanurzenie min. 0,65 m, zanurzenie maks. 0,80 m.

     SILNIK GŁÓWNY:

1 maszyna parowa podwójnego rozprężania, 2-cylindrowa, moc 250 KM, rok produkcji 1889, producent: Stettiner Maschinenbau A.G., Stettin.

     KOCIOŁ PAROWY:

1 kocioł szkocki płomieniówkowy, ciśnienie robocze 11 at, powierzchnia ogrzewalna 87 m², rok budowy 1889, producent: Stettiner Maschinenbau A.G., Stettin.

     ↓

1 kocioł szkocki płomieniówkowy, ciśnienie robocze 11 at, producent: Breslauer A.G. Eisebahn u. Maschinenbau Anstalt, Breslau [Niemcy].

     INNE DANE:

materiał: dno: stal, burty: stal, pokład: drewno, kadłub nitowany o poprzecznym układzie wiązań, pędnik: 2 tylne koła łopatkowe, prędkość bez ładunku 14 km/h, załoga 7 osób.

     ARMATOR:

Zjednoczone Warszawskie Towarzystwo Transportu i Żeglugi Polskiej S.A. w stanie likwidacji, Warszawa.

     PORT MACIERZYSTY:

Puławy.

     NUMERY REJESTRACYJNE:

728 [Sąd Powiatowy w Toruniu].

HISTORIA:

     Zbudowany jako duży, silny holownik na zamówienie wrocławskiego armatora i właściciela stoczni Caesara Wollheima. Nazwany został „C.W. II”. Pływał na Odrze na trasie: Breslau – Stettin [Wrocław – Szczecin]. Przed 1914 r. dokonano wymiany kotła parowego. W 1915 r. holownik został sprzedany firmie Habermann und Guckes, która zajmowała się pracami hydrotechnicznymi. W 1916 r. skierowany na Wisłę do Oddziału firmy w Gdańsku. Eksploatowany przy wydobywaniu wraków w okolicach Dęblina. Po kilku miesiącach właściciele zaproponowali wypożyczenie holownika austro-węgierskiemu Wojskowemu Generalnemu Gubernatorstwu w Lublinie na co WGG przystało. Nazwany „DĘBLIN” został przydzielony do WLTK w 1917 r. Odkupiony od właścicieli na początku 1918 r. Koniec I wojny światowej zastał holownik w Puławach, gdzie w listopadzie 1918 r. został przejęty przez polskie Ministerstwo Komunikacji, a potem Robót Publicznych, przebazowany do Warszawy.

     W 1919 r. zmienił nazwę na „ADAM CZARTORYSKI” i przydzielony został Polskiej Żegludze Państwowej, holował barki z żywnością [amerykańska pomoc żywnościowa] z Nieszawy [gdzie przebiegała wówczas granica polsko-niemiecka] do Warszawy i Płocka. Do Nieszawy z Gdańska holowały je holowniki niemieckie. W 1921 r. po likwidacji P.Ż.P. „ADAM CZARTORYSKI” przejęty został przez nowopowstałe Towarzystwo Zjednoczonej Żeglugi Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie. W maju 1922 r. holownik wszedł na mieliznę, po kilku godzinach udało się z niej zejść, ale kosztem urwania steru co spowodowało, że stracił manewrowość i uderzył kadłubem w tzw. główkę [poprzeczna budowla regulacyjna] doznając przebicia kadłuba. Po uszczelnieniu odholowany na remont do Płocka. W 1924 r. statek został przejęty przez Zjednoczone Warszawskie Towarzystwo Transportu i Żeglugi Polskiej S.A. w Warszawie. Kiedy w 1930 r. Z.W.T.T.i Ż.P. przeszło w stan likwidacji statek został wyznaczony na sprzedaż przez syndyka masy upadłościowej firmy. Figurował jeszcze w 1933 r. w spisie statków przeznaczonych na sprzedaż w drodze licytacji. Dalsze losy nieustalone.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 11.03.2024