Archiwum Statków Śródlądowych i Przybrzeżnych

POPRZEDNIE NAZWY: ex YKPAИHA [UKRAINA], ex OSTSWINE.

TYP STATKU: prom samochodowo-osobowy parowy.

ROK I MIEJSCE BUDOWY: 1929, Stettiner Oderwerke A.G., Stettin [Niemcy].

STOCZNIOWY NUMER BUDOWY: 747.

     WYMIARY:

długość całkowita 33,00 m, długość między pionami 30,53 m, szerokość 8,58 m, zanurzenie 2,80 m, pojemność brutto 189 BRT, pojemność netto 71 NRT.

     SILNIKI GŁÓWNE:

2 maszyny parowe podwójnego rozprężania, 2-cylindrowe, moc 2 x 180 KM, średnice cylindrów 226/484 mm, skok tłoka 293 mm, rok produkcji 1929, producent: Stettiner Oderwerke A.G, Stettin.

     KOTŁY PAROWE:

2 kotły typu szkockiego, ciśnienie robocze 14 at, powierzchnia ogrzewalna 156 m², rok budowy 1929, numery fabryczne 1985 i 1986, producent: Stettiner Oderwerke A.G, Stettin.

     INNE DANE:

materiał: dno: stal, burty: stal, pokład: stal, kadłub nitowany o poprzecznym układzie wiązań, pędniki: 2 śruby, prędkość 10 węzłów, załoga 8 osób, 600 pasażerów lub 6 samochodów i 200 pasażerów.

     ARMATOR:

P.P. Żegluga Szczecińska, Szczecin.

     PORT MACIERZYSTY:

Szczecin.

     SYGNAŁ WYWOŁAWCZY:

SOIE.

     NUMER PRS:

67009.

HISTORIA:

     Zbudowany w szczecińskiej stoczni Stettiner Oderwerke A.G. jako prom samochodowo-pasażerski dla Hafenbauamt Swinemünde [Świnoujście]. Nazwany „OSTSWINE” pływał na trasie Swinemünde – Warsow czyli Świnoujście – Warszewo. Prom przetrwał szczęśliwie zawieruchę wojenną i w kwietniu 1945 roku dostał się jako zdobycz wojenna Armii Czerwonej. Nazwany „YKPAИHA” [UKRAINA], podczas przejścia ze Świnoujścia do Talinna na wysokości Dziwnowa na skutek silnego sztormu został zepchnięty na plażę. Wobec niemożności zejścia o własnych siłach został przez Rosjan pozostawiony własnemu losowi. Na skutek dalszych sztormów pozostawiony na łasce losu w latach 1945-1949 został wepchnięty kilkadziesiąt metrów wgłąb lądu.

     Po oficjalnym zrzeczeniu się praw do wraku przez ZSRR na początku 1949 roku ekipy Wydziału Holowiczo-Ratowniczego Żeglugi Polskiej S.A. pod zarządem GAL-u przystąpiły do operacji ściągnięcia jednostki na wodę. Wrak promu odkopywano łopatami, a piasek odwożono taczkami po deskach ułożonych na plaży. Na skarpie przed dziobem wraka wykonano prowizoryczne urządzenia do spychania promu w kierunku wody za pomocą drewnianego słupa i lewarów. Po podkopaniu statku ręcznie szczeciński holownik „IRBIS” na holu podanym na rufę promu pracował silnikiem cała naprzód wypłukując strumieniem wody kanał o długości kilku lub kilkunastu metrów, po czym skracano hol. Kiedy rufa holownika znalazła się blisko wraka promu rozpoczęto lewarami spychać jednostkę na wodę, co się ostatecznie udało. Ponieważ prom był w dobrym stanie zdecydowano się go odbudować po zaholowaniu do Szczecina.

     Odbudowa została przeprowadzona w latach 1950-52, po czym statek przekazano armatorowi czyli Przedsiębiorstwu Żegluga Przybrzeżna w Szczecinie, otrzymał nazwę „WOLIN”. Skierowany do obsługi linii promowej w Świnoujściu. W 1953 roku nowym armatorem zostało Przedsiębiorstwo Państwowe Polska Żegluga Przybrzeżna w Gdańsku Oddział w Szczecinie. Kolejna reorganizacja przedsiębiorstw żeglugowych w 1956 roku sprawiła że „WOLIN” podporządkowany został P.P. Żegluga na Odrze we Wrocławiu Oddział w Szczecinie. Ale już w styczniu 1957 roku prom przejęło nowopowstałe P.P. Żegluga Szczecińska w Szczecinie gdzie pływał do końca sezonu 1966 r. Pocięty na złom w kwietniu 1967 r.

© Opracował Waldemar Danielewicz – 06.01.2022